Co musimy wiedzieć

Lotnictwo i łączoność podczas I wojny światowej

Lotnictwo i łączoność podczas I wojny światowej Podczas przebiegu I wojny światowej pierwszy raz lotnictwo zostało użyte jako środek do celów militarnych. Lotnictwo, podczas okresu I wojny światowej służyło w celach rozpoznawczych oraz do poprawiania i pilnowania ognia artylerii. Właśnie, przez samoloty i sterowce latające nad obszarem frontu zachodniego, niemożliwe było zaatakowanie z zaskoczenia, co było jedną z przyczyn zastoju na tym froncie. Wykorzystywano samoloty rozpoznawcze, aby obserwowały te punkty, w których mają zamiar uderzyć pociski oraz aby badały miejsca, w których wroga armia utworzyła kolejne okopy. Dodatkowo te maszyny informowały o rozmaitych działaniach wroga oraz lokalizowały miejsca położenia broni nieprzyjaciela. Samoloty rozpoznawcze były pod ochroną myśliwców, których zadaniem było również niszczenie wrogich samolotów oraz uniemożliwienie maszyn nieprzyjaciela swobodnego i łatwego prowadzenia i operowania. Po pewnym czasie zaczęto używać także bombowców, których pomysł został zaczerpnięty z obrzucających się granatami, a niekiedy cegłami, myśliwców. Potem produkowane były już samoloty zdolne do uniesienia znacznie większego ciężaru. Łączność podczas przebiegu I wojny światowej była o wiele bardziej rozwinięta niż w stuleciach poprzednich. Łączność, która obowiązywała w okresie przebiegu I wojny światowej bardzo różniła się od łączności wykorzystywanej w stuleciach wcześniejszych. Była, przede wszystkim, o wiele bardziej zaawansowana. Mimo tego, jej utrzymanie było niekiedy bardzo trudne, a armie miały ciągłe problemy z zachowaniem ciągłej łączności. Łączność poprzez takie urządzenie jak radio nie była zbyt często wykorzystywana, gdyż wątpiono w jej bezpieczeństwo ( obawiano się, że może być ciągle podsłuchiwana). Korzystano dlatego z takich sposobów jak : telefony, lampy sygnałowe, semafory czy znane i popularne od dawna, gołębie pocztowe. Niestety, kable od telefonów, były narażone na ostrzały nieprzyjacielskich pocisków. Dla zniwelowania tego problemu, próbowano wytwarzać skomplikowane systemy przewodów, by uniemożliwić, a przynajmniej zminimalizować prawdopodobieństwo zniszczenia kabli. Używano również takich przedmiotów, jak rakiety czy flary, których funkcją była, przede wszystkim, sygnalizacja ale także ściągnięcie na siebie ostrzału wroga.

Australopiteki

Australopiteki Warunki panujące na obszarach sawanny wymagały zmian w budowie wczesnych hominidów. Obszary nie dawały już wystarczającej ilości soczystych owoców, a korony niewielkiej liczby drzew nie dawały tak pewnego schronienia. Dlatego pionizacja sylwetki okazała się najlepszym rozwiązaniem i najskuteczniejszą strategią adaptacyjną. Kiedy kończyny górne zostały uwolnione od funkcji utrzymywania sylwetki, mogły pełnić inne ważne funkcje, dzięki czemu człowiekowate zaczęły stosować proste narzędzia pomagające w przetrwaniu. Australopiteki (żyjące 4-2 miliony lat temu) zaczęły tworzyć grupy polujące i broniące się stadnie. Dieta tych organizmów również zmieniła się. Pojawiło się mięso, które udało się upolować Australopitekom. Wspólne polowanie wymagało porozumiewania się w grupie, a to stało się pośrednio impulsem rozwoju mózgu. Australopiteki zajmowały obszary wschodniej i południowej Afryki. Rodzaj Homo wyodrębnił się tam gdzie warunki były najbardziej zróżnicowane, mianowicie na wschodzie kontynentu, w obrębie Wielkiego Rowu Afrykańskiego.

Kres II wojny światowej

Kres II wojny światowej Na tę bitwę Armia Radziecka przeznaczyła dwa miliony żołnierzy, 14 tyś. Dział, 3000 czołgów i 1500 wyrzutni rakiet. Ukryty pod kancelarią Rzeszy Hitler, wcale nie miał zamiaru się poddawać, a bitwa zaczęła się przeradzać w jedno z najbardziej krwawych starć w dziejach. Z punktu widzenia Hitlera, kapitulacja nie wchodziła w grę. Stolicy Niemiec strzegły trzy linie obronne. W samym Berlinie czekało na wojska radzieckie ponad milion żołnierzy. Do walki wciągnięto starców oraz dzieci. Na ulicach miasta zaczęły wyrastać barykady. W tym czasie trwają równocześnie plany nad przeniesieniem nazistowskiego centrum dowodzenia pod ziemię. Hitler skrył się w schronie przeciwlotniczym, zbudowanym pod ogrodami kancelarii Rzeszy. Zbudowano go w 1943 roku po alianckich nalotach na Berlin. Biura oraz pomieszczenia prywatne usytuowane były 20 metrów pod ziemią, a tunele łączyły go z pobliskimi budynkami. Powietrze dostarczane było poprzez szyby wentylacyjne. Do kwietnia 1945 roku ekipa rządząca przeniosła się całkowicie pod ziemię. Szturm Berlina rozpoczął się od niezwykle potężnego ostrzału artyleryjskiego oraz rakietowego. Rosjanie nieustannie napotykali na twardy opór Niemców. Radzieckie czołgi są łatwym celem dla obrońców, zwłaszcza, że grzęzną w błocie. Straty wojsk radzieckich rosły w zastraszającym tempie. Hitler wciąż jeszcze wierzył, że jest w stanie powstrzymać Rosjan, jednak wiadomo, że był oszukiwany przez współpracowników ze strachu. Dwa tygodnie po rozpoczęciu szturmu, lojalność jego współpracowników zaczęła słabnąć. Wielu z nich zaczęło się zastanawiać nad własną przyszłością. Muszą podjąć decyzję, dotyczącą pozostania lub ucieczki. Nawet swoje 56 urodziny Hitler spędzał pod ziemią. Na urodzinowym przyjęciu, zorganizowanym przez Ewę Braun, uczestniczyli najważniejsi naziści. Część gości proponuje Hitlerowi ucieczkę i schronienie się w bawarskich Alpach, gdzie przygotowano górską fortecę z tunelami pełnymi zapasów oraz uzbrojenia. W bunkrze powstają plany ewakuacji Hitlera w Alpy. Jednak na miejscu okazało się, że w tunelach nie ma ani broni, ani żołnierzy.

I wojna światowa – wojna pozycyjna

I wojna światowa - wojna pozycyjna I wojna światowa z początku miała być wojną prowadzoną na oparciu taktyk jak u wojsk napoleońskich.I wojna światowa była konfliktem, w którym uczestniczyła już nowa broń. Pierwszy raz zastosowano wtedy lotnictwo do celów militarnych, broń pancerną czy nawet broń chemiczną. Pomimo tego, duża część armii wielu państw była nieprzygotowana do prowadzenia wojny na tak dużą skalę. Kiedy zaczęły się pierwsze bitwy, dowódcy zorientowali się, że właśnie przez ulepszone rodzaje broni, starcia niosą za sobą ogromne liczby ofiar. W takim momencie, postanowiono wykorzystać ataki skrzydłowe. Wrześniowa bitw pod Aisne, w roku 1914 była przykładem starcia z użyciem ataków skrzydłowych. W kolejnych latach wojny, która była już prowadzona w sposób pozycyjny następowały zmiany. Prowizoryczne okopy, które wytwarzano na początku wojny zamieniły się w złożone systemy, powiększających się cały czas, umocnień. Obszar, który znajdował się pomiędzy liniami wrogich armii, został nazwany : ziemią niczyją, których szerokość mogła sięgać nawet długości jednego kilometra, ale w niektórych bitwach ta odległość wynosiła tylko 15 metrów. Broń chemiczna, taka jak gaz bojowy została pierwszy raz użyta dopiero na początku XX, a dokładniej w roku 1914.Gazy bojowe, zaliczane do broni chemicznej, pierwszy raz zostały użyte w sierpniu, w roku 1914, przez francuskich żołnierzy. Niecały rok później, w kwietniu ten rodzaj broni został wykorzystany przez wojska niemieckie, którzy rozprzestrzenili na armię wroga chlor, który był szkodliwy ( mianowicie mógł uszkodzić drogi oddechowe), ale musiałby być użyty w naprawdę znacznych ilościach, by zadziałać niebezpiecznie. Ponadto, był bardzo zauważalny. Tlenochlorek węgla, czyli fosgen, który należy do jednego z najbardziej trujących gazów. Do tego jest bezbarwny i ma zapach skoszonej trawy lub zgniłych, nieświeżych owoców. Groźnym gazem był również gaz musztardowy, który zaliczał się do najtrudniejszych do wykrycia gazów, powodował oparzenia, w wyniku których żołnierze stawali się kalekami oraz bardzo długo utrzymywał się w wdychanym powietrzu. W początkowych fazach wojny gaz był wypuszczany ze specjalnych butli razem z wiatrem wiejącym w określonym kierunku. Szybko przekonano się jednak, że to zła metoda, kiedy kierunek wiatru się zmieniał i gaz docierał do armii, która go chciała rozprzestrzenić. Później wystrzeliwano ten rodzaj broni poprzez pociski.