Co musimy wiedzieć

Rodzaje broni Hitlera

Rodzaje broni Hitlera Jeżeli chodzi o zakresy opracowywanych broni III Rzeczy, należy przyznać, że przemysł zbrojeniowy stał w tym okresie w Niemczech na niezmiernie wysokim poziomie. Należy wspomnieć w tym momencie także o fakcie, że bardzo duża ilość niemieckich konstrukcji przewyższało opracowania wielu innych krajów, a nie rzadko były najlepszymi wersjami na świecie. Fakt ten podyktowany był kilkoma czynnikami. Jednym z nich było nastawienie ściśle militarne już w latach trzydziestych ubiegłego wieku, co zaowocowało dużo dłuższym czasem wytężonej pracy nad poszczególnymi rodzajami broni. Innym niezmiernie ważnym faktem było ściąganie do pracy już w czasie trwania II Wojny Światowej ogromnej ilości specjalistów praktycznie wszystkich związanych z tego rodzaju aktywnością dziedzin, z całości terenów okupowanych przez III Rzeszę. Dawało to niewiarygodną przewagę w tym momencie nad innymi państwami, które niejednokrotnie lub traciły w pewnym sensie swoje terytorium i tak na przykład Francja, lub miało dość utrudniony system zarówno badawczy czy już związany ściśle z realizacją przemysłową i w tym momencie należałoby przedstawić przykład Wielkiej Brytanii.

Kres II wojny światowej

Kres II wojny światowej Na tę bitwę Armia Radziecka przeznaczyła dwa miliony żołnierzy, 14 tyś. Dział, 3000 czołgów i 1500 wyrzutni rakiet. Ukryty pod kancelarią Rzeszy Hitler, wcale nie miał zamiaru się poddawać, a bitwa zaczęła się przeradzać w jedno z najbardziej krwawych starć w dziejach. Z punktu widzenia Hitlera, kapitulacja nie wchodziła w grę. Stolicy Niemiec strzegły trzy linie obronne. W samym Berlinie czekało na wojska radzieckie ponad milion żołnierzy. Do walki wciągnięto starców oraz dzieci. Na ulicach miasta zaczęły wyrastać barykady. W tym czasie trwają równocześnie plany nad przeniesieniem nazistowskiego centrum dowodzenia pod ziemię. Hitler skrył się w schronie przeciwlotniczym, zbudowanym pod ogrodami kancelarii Rzeszy. Zbudowano go w 1943 roku po alianckich nalotach na Berlin. Biura oraz pomieszczenia prywatne usytuowane były 20 metrów pod ziemią, a tunele łączyły go z pobliskimi budynkami. Powietrze dostarczane było poprzez szyby wentylacyjne. Do kwietnia 1945 roku ekipa rządząca przeniosła się całkowicie pod ziemię. Szturm Berlina rozpoczął się od niezwykle potężnego ostrzału artyleryjskiego oraz rakietowego. Rosjanie nieustannie napotykali na twardy opór Niemców. Radzieckie czołgi są łatwym celem dla obrońców, zwłaszcza, że grzęzną w błocie. Straty wojsk radzieckich rosły w zastraszającym tempie. Hitler wciąż jeszcze wierzył, że jest w stanie powstrzymać Rosjan, jednak wiadomo, że był oszukiwany przez współpracowników ze strachu. Dwa tygodnie po rozpoczęciu szturmu, lojalność jego współpracowników zaczęła słabnąć. Wielu z nich zaczęło się zastanawiać nad własną przyszłością. Muszą podjąć decyzję, dotyczącą pozostania lub ucieczki. Nawet swoje 56 urodziny Hitler spędzał pod ziemią. Na urodzinowym przyjęciu, zorganizowanym przez Ewę Braun, uczestniczyli najważniejsi naziści. Część gości proponuje Hitlerowi ucieczkę i schronienie się w bawarskich Alpach, gdzie przygotowano górską fortecę z tunelami pełnymi zapasów oraz uzbrojenia. W bunkrze powstają plany ewakuacji Hitlera w Alpy. Jednak na miejscu okazało się, że w tunelach nie ma ani broni, ani żołnierzy.

Niemiecka marynarka wojenna

Niemiecka marynarka wojenna Niemiecka marynarka wojenna, była podporządkowana armii, ale nie była od niej zależna. Wiosną 1940 roku jej okręty wzięły udział brawurowej kompani na wodach norweskich. Było to możliwe dzięki departamentowi analizy szyfrowej, marynarki B-Dienst, który po złamaniu szyfrów mógł odczytywać najtajniejsze komunikaty Administracji Brytyjskiej. Marynarka wojenna cieszyła się wysokim prestiżem, a jej strategowie wciąż domagali się nowych okrętów podwodnych. W ten sposób mogłaby kontrolować w 1942 roku Może Śródziemne. Niemcy posiadali jeden ciężki krążownik Hipper, dwa krążowniki lekkie, kilka niszczycieli i okrętów podwodnych. Potęga morska decydowała o losie narodów. USA martwiło zagrożenie ze strony Niemców, którzy mogliby przejąć kontrolę nad okrętami Królewskiej Marynarki Wojennej. Tymczasem niemiecka marynarka wojenna wysłała zmotoryzowanych komandosów morskich, by dokonali inwazji we Francji, co było częścią próby przejścia francuskich okrętów wojennych. Hitler wydał dyrektywę nr 16, mówiącą o planowanym uderzeniu na Anglię. Dyrektywa ta była ściśle tajna i wysłano ja do naczelnych dowódców. Nadanie tak ważnej informacji na falach eteru było ryzykiem, ale Niemcy ufali maszynom cyfrowym. Na wszystkich szczeblach używano maszyny szyfrującej Enigmat, która zmieniała klucze dwa lub trzy razy dziennie. Było to niewielkie urządzenie na baterię, w którym wirniki samoczynnie zmieniały szyfr. Niemiecka marynarka przedstawiła plan inwazji o nazwie „Lew Morski”. Polegał on na utworzeniu wąskiego przejścia morskiego, chroniącego z każdej strony polami minowymi. Niemiecka armia natomiast przewidywała lądowanie wzdłuż południowego wybrzeża. Zależało to od szybkości działania i wykonywania dużych portów i przystani północnej Europy. Planowano, iż gdyby Luftwaffe wyeliminowała Dowództwo Lotnictwa Myśliwskiego, bombowce pokonałyby wszystkie przeszkody. Panując w powietrzu niemieckie samoloty kierowane radarem, mogłyby zniszczyć w Anglii wszystkie cele.

Hermann Goring – pomocnik Hitlera

Hermann Goring - pomocnik Hitlera Hermann Göring wyrósł na niezdyscyplinowanego chłopca, sprawiającego wrażenie, że nic nie jest dla niego za trudne. Taka postawa kwalifikowała go do szkoły wojskowej. Gdy 1914 roku rozpoczęła się wojna był on już młodym oficerem piechoty. W 1922 roku Göring wstąpił do partii hitlerowskiej. Wkrótce stał się przewodniczącym i premierem Prus. Hitler doceniał jego rolę. Kiedy jego partia objęła rządy Göring stanął w raz z Hitlerem u władzy, jako druga osoba w państwie. Cywilna władza Hermana jako ministra lotnictwa, oraz jego polityczna pozycja sprawiły, że został powiernikiem Hitlera, a także jego następcom. Już w 1933 roku Hitler upoważnił go do stworzenia narodowej galerii sztuki. Królewski styl życia Gringo uzupełniał jego własny pociąg, którym podróżował, a nawet mieszkał. Z powodu i z tylu pociągu znajdowały się działa przeciwlotnicze, stanowiące naturalną obronę przed atakiem z powietrza. Na wiosnę 1940 roku Göring, który lubił, gdy nazywano go „człowiekiem z żelaza” skierował swój pociąg na zachód do Beauvis, miejsca odpowiedniego dla dowodzenia atakiem Luftwaffe na Anglię. W listopadzie 1918 roku zakazano pokonanym Niemcom posiadanie wojskowego lotnictwa. Jednakże już w czerwcu kolejnego roku przeprowadzono próbę z doskonałym samolotem Junkers-F-13. Nowa maszyna była metalowym jednopłatem wolnonośnym i stanowiła ogromny przełom w konstrukcji. Wkrótce seria owych samolotów osiągnęła szczyt. W 1932 roku znalazły się one na liniach: Berlin-Rzym i Berlin-Londyn. Urządzenia żadnego kraju nie dorównywały urządzeniom do szkolenia w Niemieckiej Szkole Pilotów Komunikacyjnych. W niej to wielu pilotów nauczyło się obsługiwać bombowce i szybowce. Kiedy Hitlerowcy doszli do władzy, Milch został wytypowany do stworzenia w tajemnicy nowego lotnictwa wojskowego. Za datę powstania Luftwaffe przyjmuje się styczeń 1934 roku, kiedy przyjęto program stworzenia lotnictwa. Końcem roku 1934 Luftwaffe zamówiła 4021 samolotów. 1760 było samolotami szkoleniowymi, a 251 myśliwcami. W kolejnym roku największym wkładem w niemieckie lotnictwo wojskowe był Messerschmitt Bf 109.