Co musimy wiedzieć

Rodzaje broni Hitlera

Rodzaje broni Hitlera Jeżeli chodzi o zakresy opracowywanych broni III Rzeczy, należy przyznać, że przemysł zbrojeniowy stał w tym okresie w Niemczech na niezmiernie wysokim poziomie. Należy wspomnieć w tym momencie także o fakcie, że bardzo duża ilość niemieckich konstrukcji przewyższało opracowania wielu innych krajów, a nie rzadko były najlepszymi wersjami na świecie. Fakt ten podyktowany był kilkoma czynnikami. Jednym z nich było nastawienie ściśle militarne już w latach trzydziestych ubiegłego wieku, co zaowocowało dużo dłuższym czasem wytężonej pracy nad poszczególnymi rodzajami broni. Innym niezmiernie ważnym faktem było ściąganie do pracy już w czasie trwania II Wojny Światowej ogromnej ilości specjalistów praktycznie wszystkich związanych z tego rodzaju aktywnością dziedzin, z całości terenów okupowanych przez III Rzeszę. Dawało to niewiarygodną przewagę w tym momencie nad innymi państwami, które niejednokrotnie lub traciły w pewnym sensie swoje terytorium i tak na przykład Francja, lub miało dość utrudniony system zarówno badawczy czy już związany ściśle z realizacją przemysłową i w tym momencie należałoby przedstawić przykład Wielkiej Brytanii.

Kres II wojny światowej

Kres II wojny światowej Na tę bitwę Armia Radziecka przeznaczyła dwa miliony żołnierzy, 14 tyś. Dział, 3000 czołgów i 1500 wyrzutni rakiet. Ukryty pod kancelarią Rzeszy Hitler, wcale nie miał zamiaru się poddawać, a bitwa zaczęła się przeradzać w jedno z najbardziej krwawych starć w dziejach. Z punktu widzenia Hitlera, kapitulacja nie wchodziła w grę. Stolicy Niemiec strzegły trzy linie obronne. W samym Berlinie czekało na wojska radzieckie ponad milion żołnierzy. Do walki wciągnięto starców oraz dzieci. Na ulicach miasta zaczęły wyrastać barykady. W tym czasie trwają równocześnie plany nad przeniesieniem nazistowskiego centrum dowodzenia pod ziemię. Hitler skrył się w schronie przeciwlotniczym, zbudowanym pod ogrodami kancelarii Rzeszy. Zbudowano go w 1943 roku po alianckich nalotach na Berlin. Biura oraz pomieszczenia prywatne usytuowane były 20 metrów pod ziemią, a tunele łączyły go z pobliskimi budynkami. Powietrze dostarczane było poprzez szyby wentylacyjne. Do kwietnia 1945 roku ekipa rządząca przeniosła się całkowicie pod ziemię. Szturm Berlina rozpoczął się od niezwykle potężnego ostrzału artyleryjskiego oraz rakietowego. Rosjanie nieustannie napotykali na twardy opór Niemców. Radzieckie czołgi są łatwym celem dla obrońców, zwłaszcza, że grzęzną w błocie. Straty wojsk radzieckich rosły w zastraszającym tempie. Hitler wciąż jeszcze wierzył, że jest w stanie powstrzymać Rosjan, jednak wiadomo, że był oszukiwany przez współpracowników ze strachu. Dwa tygodnie po rozpoczęciu szturmu, lojalność jego współpracowników zaczęła słabnąć. Wielu z nich zaczęło się zastanawiać nad własną przyszłością. Muszą podjąć decyzję, dotyczącą pozostania lub ucieczki. Nawet swoje 56 urodziny Hitler spędzał pod ziemią. Na urodzinowym przyjęciu, zorganizowanym przez Ewę Braun, uczestniczyli najważniejsi naziści. Część gości proponuje Hitlerowi ucieczkę i schronienie się w bawarskich Alpach, gdzie przygotowano górską fortecę z tunelami pełnymi zapasów oraz uzbrojenia. W bunkrze powstają plany ewakuacji Hitlera w Alpy. Jednak na miejscu okazało się, że w tunelach nie ma ani broni, ani żołnierzy.

I wojna światowa – wojna pozycyjna

I wojna światowa - wojna pozycyjna I wojna światowa z początku miała być wojną prowadzoną na oparciu taktyk jak u wojsk napoleońskich.I wojna światowa była konfliktem, w którym uczestniczyła już nowa broń. Pierwszy raz zastosowano wtedy lotnictwo do celów militarnych, broń pancerną czy nawet broń chemiczną. Pomimo tego, duża część armii wielu państw była nieprzygotowana do prowadzenia wojny na tak dużą skalę. Kiedy zaczęły się pierwsze bitwy, dowódcy zorientowali się, że właśnie przez ulepszone rodzaje broni, starcia niosą za sobą ogromne liczby ofiar. W takim momencie, postanowiono wykorzystać ataki skrzydłowe. Wrześniowa bitw pod Aisne, w roku 1914 była przykładem starcia z użyciem ataków skrzydłowych. W kolejnych latach wojny, która była już prowadzona w sposób pozycyjny następowały zmiany. Prowizoryczne okopy, które wytwarzano na początku wojny zamieniły się w złożone systemy, powiększających się cały czas, umocnień. Obszar, który znajdował się pomiędzy liniami wrogich armii, został nazwany : ziemią niczyją, których szerokość mogła sięgać nawet długości jednego kilometra, ale w niektórych bitwach ta odległość wynosiła tylko 15 metrów. Broń chemiczna, taka jak gaz bojowy została pierwszy raz użyta dopiero na początku XX, a dokładniej w roku 1914.Gazy bojowe, zaliczane do broni chemicznej, pierwszy raz zostały użyte w sierpniu, w roku 1914, przez francuskich żołnierzy. Niecały rok później, w kwietniu ten rodzaj broni został wykorzystany przez wojska niemieckie, którzy rozprzestrzenili na armię wroga chlor, który był szkodliwy ( mianowicie mógł uszkodzić drogi oddechowe), ale musiałby być użyty w naprawdę znacznych ilościach, by zadziałać niebezpiecznie. Ponadto, był bardzo zauważalny. Tlenochlorek węgla, czyli fosgen, który należy do jednego z najbardziej trujących gazów. Do tego jest bezbarwny i ma zapach skoszonej trawy lub zgniłych, nieświeżych owoców. Groźnym gazem był również gaz musztardowy, który zaliczał się do najtrudniejszych do wykrycia gazów, powodował oparzenia, w wyniku których żołnierze stawali się kalekami oraz bardzo długo utrzymywał się w wdychanym powietrzu. W początkowych fazach wojny gaz był wypuszczany ze specjalnych butli razem z wiatrem wiejącym w określonym kierunku. Szybko przekonano się jednak, że to zła metoda, kiedy kierunek wiatru się zmieniał i gaz docierał do armii, która go chciała rozprzestrzenić. Później wystrzeliwano ten rodzaj broni poprzez pociski.

Broń pancerna i atomowa

Broń pancerna i atomowa Jeżeli chodzi o przemysł zbrojeniowy III Rzeszy w zakresie II Wojny Światowej, należy przyznać, że Niemcy dysponowali bardzo imponującym poziomem techniki. Zwłaszcza, jeżeli chodzi o przemysł ciężki i zbrojenia pancerne, można pokusić się o stwierdzenie, że nie miał on sobie równych w tych czasach. Jako przykład niech posłuży choćby statystyka, choćby radzieckich czy alianckich zapisów, kiedy przedstawione fakty nie pozwalały równać w stosunku jeden na jeden niemieckich czołgów w stosunku do jakiejkolwiek konstrukcji alianckiej. Czy był to czołg Sherman, czy radzieckie konstrukcje z grupy t-34, nie można mówić w żadnej mierze o równowadze. Niemieckie konstrukcje pancerne posiadały o wiele większy zasięg ognia, przy równoczesnym większym stopniu opancerzenia. Doprowadzało to właśnie do wcześniej wspomnianych dysproporcji w statystykach ogólnych. Dodatkowo konstrukcje III Rzeszy posiadały zazwyczaj dość znacząco większą mobilność, zwłaszcza, jeżeli chodzi o prędkość poruszania się i zwrotność, co ma kolosalne znaczenie na polach bitew. Jeżeli chodzi o program atomowy, jest prawie pewne, że III Rzesza dysponowała systemem technologii, które umożliwiały uruchomienie i kontrolowania średniej wielkości reaktora działającego w zakresie atomowej energii. Nie bez znaczenia było zatrudnienie w tego rodzaju badaniach i opracowaniach roboczych najlepszych fizyków i chemików z prawie całej Europy. Bez znaczenia jest w tym momencie fakt, czy działo się to dobrowolnie czy nie. Potwierdzeniem na bardzo zaawansowany stan tego rodzaju technologii może być fakt, że po zapoznaniu się z badaniami naukowców pracujących pod sztandarem III Rzeczy zarówno Amerykanie jak i Rosjanie bardzo szybko dotarli do rejonu wiedzy z zakresu zarówno elektrownii atomowych jak i broni nuklearnej. O bardzo dużym rozmachu, jeżeli chodzi o prace nad fizyką jądrową ze strony Niemiec tego okresu mogą świadczyć choćby budowane lub ukończone kompleksy w Czechach w pobliżu granicy z Polską, lub w górach Sowich właśnie w obrębie naszego kraju. Determinuje to fakt, że w bardzo małej odległości istniały kopalnie uranowe, co pozwalało na pozyskiwanie pół produktów do tego rodzaju zastosowań.