Co musimy wiedzieć

Rodzaje broni Hitlera

Rodzaje broni Hitlera Jeżeli chodzi o zakresy opracowywanych broni III Rzeczy, należy przyznać, że przemysł zbrojeniowy stał w tym okresie w Niemczech na niezmiernie wysokim poziomie. Należy wspomnieć w tym momencie także o fakcie, że bardzo duża ilość niemieckich konstrukcji przewyższało opracowania wielu innych krajów, a nie rzadko były najlepszymi wersjami na świecie. Fakt ten podyktowany był kilkoma czynnikami. Jednym z nich było nastawienie ściśle militarne już w latach trzydziestych ubiegłego wieku, co zaowocowało dużo dłuższym czasem wytężonej pracy nad poszczególnymi rodzajami broni. Innym niezmiernie ważnym faktem było ściąganie do pracy już w czasie trwania II Wojny Światowej ogromnej ilości specjalistów praktycznie wszystkich związanych z tego rodzaju aktywnością dziedzin, z całości terenów okupowanych przez III Rzeszę. Dawało to niewiarygodną przewagę w tym momencie nad innymi państwami, które niejednokrotnie lub traciły w pewnym sensie swoje terytorium i tak na przykład Francja, lub miało dość utrudniony system zarówno badawczy czy już związany ściśle z realizacją przemysłową i w tym momencie należałoby przedstawić przykład Wielkiej Brytanii.

Kres II wojny światowej

Kres II wojny światowej Na tę bitwę Armia Radziecka przeznaczyła dwa miliony żołnierzy, 14 tyś. Dział, 3000 czołgów i 1500 wyrzutni rakiet. Ukryty pod kancelarią Rzeszy Hitler, wcale nie miał zamiaru się poddawać, a bitwa zaczęła się przeradzać w jedno z najbardziej krwawych starć w dziejach. Z punktu widzenia Hitlera, kapitulacja nie wchodziła w grę. Stolicy Niemiec strzegły trzy linie obronne. W samym Berlinie czekało na wojska radzieckie ponad milion żołnierzy. Do walki wciągnięto starców oraz dzieci. Na ulicach miasta zaczęły wyrastać barykady. W tym czasie trwają równocześnie plany nad przeniesieniem nazistowskiego centrum dowodzenia pod ziemię. Hitler skrył się w schronie przeciwlotniczym, zbudowanym pod ogrodami kancelarii Rzeszy. Zbudowano go w 1943 roku po alianckich nalotach na Berlin. Biura oraz pomieszczenia prywatne usytuowane były 20 metrów pod ziemią, a tunele łączyły go z pobliskimi budynkami. Powietrze dostarczane było poprzez szyby wentylacyjne. Do kwietnia 1945 roku ekipa rządząca przeniosła się całkowicie pod ziemię. Szturm Berlina rozpoczął się od niezwykle potężnego ostrzału artyleryjskiego oraz rakietowego. Rosjanie nieustannie napotykali na twardy opór Niemców. Radzieckie czołgi są łatwym celem dla obrońców, zwłaszcza, że grzęzną w błocie. Straty wojsk radzieckich rosły w zastraszającym tempie. Hitler wciąż jeszcze wierzył, że jest w stanie powstrzymać Rosjan, jednak wiadomo, że był oszukiwany przez współpracowników ze strachu. Dwa tygodnie po rozpoczęciu szturmu, lojalność jego współpracowników zaczęła słabnąć. Wielu z nich zaczęło się zastanawiać nad własną przyszłością. Muszą podjąć decyzję, dotyczącą pozostania lub ucieczki. Nawet swoje 56 urodziny Hitler spędzał pod ziemią. Na urodzinowym przyjęciu, zorganizowanym przez Ewę Braun, uczestniczyli najważniejsi naziści. Część gości proponuje Hitlerowi ucieczkę i schronienie się w bawarskich Alpach, gdzie przygotowano górską fortecę z tunelami pełnymi zapasów oraz uzbrojenia. W bunkrze powstają plany ewakuacji Hitlera w Alpy. Jednak na miejscu okazało się, że w tunelach nie ma ani broni, ani żołnierzy.

Hermann Goring – pomocnik Hitlera

Hermann Goring - pomocnik Hitlera Hermann Göring wyrósł na niezdyscyplinowanego chłopca, sprawiającego wrażenie, że nic nie jest dla niego za trudne. Taka postawa kwalifikowała go do szkoły wojskowej. Gdy 1914 roku rozpoczęła się wojna był on już młodym oficerem piechoty. W 1922 roku Göring wstąpił do partii hitlerowskiej. Wkrótce stał się przewodniczącym i premierem Prus. Hitler doceniał jego rolę. Kiedy jego partia objęła rządy Göring stanął w raz z Hitlerem u władzy, jako druga osoba w państwie. Cywilna władza Hermana jako ministra lotnictwa, oraz jego polityczna pozycja sprawiły, że został powiernikiem Hitlera, a także jego następcom. Już w 1933 roku Hitler upoważnił go do stworzenia narodowej galerii sztuki. Królewski styl życia Gringo uzupełniał jego własny pociąg, którym podróżował, a nawet mieszkał. Z powodu i z tylu pociągu znajdowały się działa przeciwlotnicze, stanowiące naturalną obronę przed atakiem z powietrza. Na wiosnę 1940 roku Göring, który lubił, gdy nazywano go „człowiekiem z żelaza” skierował swój pociąg na zachód do Beauvis, miejsca odpowiedniego dla dowodzenia atakiem Luftwaffe na Anglię. W listopadzie 1918 roku zakazano pokonanym Niemcom posiadanie wojskowego lotnictwa. Jednakże już w czerwcu kolejnego roku przeprowadzono próbę z doskonałym samolotem Junkers-F-13. Nowa maszyna była metalowym jednopłatem wolnonośnym i stanowiła ogromny przełom w konstrukcji. Wkrótce seria owych samolotów osiągnęła szczyt. W 1932 roku znalazły się one na liniach: Berlin-Rzym i Berlin-Londyn. Urządzenia żadnego kraju nie dorównywały urządzeniom do szkolenia w Niemieckiej Szkole Pilotów Komunikacyjnych. W niej to wielu pilotów nauczyło się obsługiwać bombowce i szybowce. Kiedy Hitlerowcy doszli do władzy, Milch został wytypowany do stworzenia w tajemnicy nowego lotnictwa wojskowego. Za datę powstania Luftwaffe przyjmuje się styczeń 1934 roku, kiedy przyjęto program stworzenia lotnictwa. Końcem roku 1934 Luftwaffe zamówiła 4021 samolotów. 1760 było samolotami szkoleniowymi, a 251 myśliwcami. W kolejnym roku największym wkładem w niemieckie lotnictwo wojskowe był Messerschmitt Bf 109.

Samobójstwo Hitlera

Samobójstwo Hitlera Najpierw Hitler otruł cyjankiem swoją ukochaną sukę, a następnie zamknął się w pokoju z nowo poślubioną Ewą Braun. Przy drzwiach stal jedynie adiutant, a w pokoju obok przebywali inni członkowie niemieckich władz hitlerowskich. Po południu Ewa Braun zażyła truciznę, a Hitler strzelił sobie w Glowem. Zwłoki zostały wyniesione na dziedziniec, gdzie zostały wrzucone do płytkiego grobu. Potem oblano je benzyną i podpalono. Osoby, które tego dokonały, na powrót skryły się w bunkrze. W bunkrze pozostało około 20 członków świty Hitlera oraz 800 żołnierzy w budynku kancelarii. Rozpoczęto negocjacje z generałem Żukowem, jednak Rosjan interesuje jedynie bezwarunkowa kapitulacja. Załoga bunkra otrzymała rozkaz, by podjąć próbę przedarcia się wieczorem. Gebels podjął decyzję o otruciu swojej szóstki dzieci, a sam z żoną opuścił bunkier i na zewnątrz, gdzie jego żona zażyła truciznę, a on sam strzelił sobie w Glowem. W tym samym czasie kolejna grupa uciekinierów z bunkra usiłuje wydostać się na zewnątrz. Część osób, które tam pozostały popełniła samobójstwo, a kilka postanowiło uciec i ratować własną skórę za wszelką cenę. Części udaje się zbiec na dłużej, inni nie mają aż tyle szczęścia. Dowódca obrony Berlina i ostatni wyższy oficer w bunkrze zarządził wstrzymanie ognia i ogłosił kapitulację. Rosjanie odnajdują na wpół spalone zwłoki Gebelsa i jego żony, a wewnątrz odkrywają ciała ich szóstki dzieci i oficerów, którzy odebrali sobie życie. Drugiego maja walki w Berlinie dobiegały końca. Zginęło ponad 200 tysięcy niemieckich cywilów i żołnierzy. Pięć dni potem została wysłana do kwatery Eisenhauera delegacja w celu podpisania bezwarunkowej kapitulacji. Trzy dni później potwierdziła to ceremonia podpisania w Berlinie. Rozsiani po całych Niemczech Naziści panicznie poszukują drogi ucieczki Wielu podejmuje ucieczkę na zachód. Wielu nie udała się próba ucieczki i wpadli w ręce alianckie. Przykładem może być Himler, który po schwytaniu żarzył truciznę. Jednak wciąż wielu czołowych nazistów pozostaje na wolności.